omroep flevoland

Bewoners van de Lelystadse woonwijk Parkhaven willen dat de provincie, Rijkswaterstaat en het waterschap opnieuw kijken naar de veiligheid van de buitendijkse wijk. Zij verwijten de overheden dat die geen actie ondernemen, terwijl Parkhaven steeds vaker te maken heeft met wateroverlast.

Een bewoonster van Parkhaven sprak woensdagmiddag namens haar buren in tijdens een commissievergadering van Provinciale Staten over waterveiligheid.

Parkhaven is eind jaren '90 gebouwd als buitendijkse haven, zonder eigen dijk. De bewoners zijn zelf verantwoordelijk voor het beheer en hun veiligheid. Destijds werd ervan uitgegaan dat er eens in de 250 jaar kans op een overstroming zou zijn. Die veiligheidsnorm is inmiddels bijgesteld naar eens in de vijftien jaar.

In de praktijk lopen tuinen tien tot vijftien keer per jaar onder water. Dat komt doordat het waterpeil in het IJsselmeer door een ander peilbesluit en klimaatverandering hoger is dan in de jaren '90. Daardoor is ook steeds meer onderhoud nodig aan de kades en oevers van Parkhaven.

'Niet gehoord'
De bewoners hebben hierover bij de overheden aan de bel getrokken, maar voelen zich niet gehoord. Zienswijzen zijn afgewezen en volgens hen wordt het probleem niet onderkend. Bewoonster Quérine Arens-van Osch vroeg in de commissie daarom opnieuw aandacht voor de situatie.

Arens-van Osch riep de Statenleden op om de provincie, Rijkswaterstaat, Waterschap Zuiderzeeland, de gemeente Lelystad en de bewoners samen naar de veiligheid van Parkhaven te laten kijken. Volgens haar is in overleg met de overheden al een onderzoek toegezegd. De bewoners doen nu een beroep op Provinciale Staten, omdat die binnenkort moet besluiten over het concept-ontwerp van het Regionaal Waterprogramma 2028-2033.

De bewoners willen dat de huidige veiligheidsnorm van een overstroming eens in de vijftien jaar wordt aangescherpt. Dat zou betekenen dat er maatregelen moeten worden genomen om Parkhaven beter te beschermen. Van Os verwees naar een woonwijk bij Enkhuizen, waar een norm geldt waarbij een overstroming maar eens in de 4000 jaar mag voorkomen.

De bewoners zeggen best te willen meebetalen en hebben de afgelopen jaren gespaard voor versterking van de waterkering. Al vinden ze eigenlijk dat het waterschap de kosten moet dragen.